In 1981 kwam MokumTV voor het eerst in de lucht. Dat gebeurde als de BRT haar uitzending had beeindigd. Ter gelegenheid van ons 20-jarig eind 2001 herhaalde we een aantal klassiekers uit deze periode. In 1982 genoten MokumTV en Amsterdam Televisie korte tijd een absolute top-tv-status: de kabel was net aangelegd, en na afloop van de reguliere programma's werd er 'ingebroken' op de kabel.

Op simpele wijze kon je zelf uitzenden. Massaal bleven de mensen thuis. Om te genieten van echt vrije televisie. Het was een verademing. Twee echt Amsterdamse zenders richten de lens op hun eigen omgeving en deed verslag van een stuk toen nog volop levende Amsterdamse volkscultuur. Dat was wel even wat anders dan die cultuur waarmee Hilversum ons toen nog opzadelde. Om maar niet te spreken over de toen nog gebruikelijke 'dagsluitingen', waarbij een dominee of bisschop op plechtige wijze het einde van de uitzending aankondigde. Dat gebeurde op tijden dat Hilversum vond dat fatsoelijke Nederlanders zich op hoorde te maken om naar bed hoorde te gaan. Dat was eerder om half elf dan half twaalf. De enorme daling in energieverbruik toonde aan dat Nederland zich grotendeels braaf aan de door Hilversum gedicteerde bedtijd hield. Voor anderen was het welgemeende 'welteruste' van de omroepster het sein om nog even de kroeg in te duiken. Totdat de piraten de kabel over namen.

De horeca klaagde steen en been vanwege de 'ernstige daling' in het bezoek aan hun uitgaansgelegenheden. Hilversum deed vet mee. Het journaal toonde beelden van uitgestorven kroegen, en dat was allemaal de schuld van die vrije televisie. Ook de werkgeversorganisaties vonden het maar niets. Winkelpersoneel verscheen slaperig op het werk omdat ze tot diep in de nacht naar die piraterij op televisie hadden gekeken. Wie dacht dat er hier echt persvrijheid bestond kwamen bedrogen uit. De pret was van korte duur. De overheid was er als de kippen bij om de kabel 'op slot' te doen. De deur had een klein beetje op de kier gestaan, en ging weer potdicht.

Na de nodige acties tegen deze beknotting in onze nieuwsgaring kreeg Mokum een paar jaar nadat de kabel op slot was gegaan, zowaar een 'open kanaal', de Stichting Amsterdamse Lokale Televisie Omroep, zeg maar Salto. Van de piraten uit 1981 bestaan alleen Amsterdam Televisie en MokumTV nog. Drie keer per week zijn ze in Amsterdam e.o. te zien. In Amsterdam mag MokumTV zich tot op vandaag de dag verheugen in een grote groep vaste kijkers. Met meer dan 1 miljoen aansluitingen wordt minstens 50% van zappend Amsterdam via de kabel van UPC bereikt.

In april 2002 werden een aantal klassiekers uit de tijd van ons piratenverleden uitgezonden. Het concert van een nog heel jonge André Hazes op de Wallen, het allereerste optreden van Willy Alberti in een Disco, Johnny Jordaan die in een rolstoel optrad. Amsterdam Televisie had en heeft tot op heden de legendarische Henk van Mokum als huisartiest. Een brand deed een groot deel van het archief van MokumTV verloren gaan, waarna we dankzij mensen als Pi Vèriss (schrijver van het lied Geef Mij Maar Amsterdam), Peter Pols (Chaufeur van Johnny Jordaan en Tante Leen), Sir Henri Ree, Peter Kok en het voormalig Edison Theater aan de Elandsgracht opnieuw werden geholpen aan vaak unieke historische opnames. Hieruit stelde MokumTV nieuwe Nostalgische Journaals samen. Remakes die opvielem omdat hierbij veelvuldig gebruik werd gemaakt van de muziek en arrangementen van Mohamed el-Fers en Kees Post, bekend vanwege hun werk op twee cd's van Leo Fuld. Verder werd gebruik gemaakt van muziek die o.a. Max Tak speciaal componeerde voor de Polygoon Filmfabriek.

De Polygoon filmmuziek was vooral bedoeld als achtergrondmuziek bij de weekjournaals. Die werden, voorafgaande aan de pauze en hoofdfilm in de bioscoop vertoond. In de beginjaren van de 'sprekende film' zijn er over de mensen die het journaal van achtergrondmuziek voorzagen slechts sumiere gegevens. Men schaamde zich blijkbaar om als klassieke kunstenaar aan zoiets ordinairs en tijdelijks als een bioscoopjournaal mee te werken. Als dat bekend werd, kon je het wel schudden in de betere, toonaangevende kunstkringen. Veelal werden in die eerste jaren soms dubieuze credits gegeven, die de identiteit van de kunstenaars moesten verhullen. Wel onstond er al snel een uniformiteit in het soort muziek dat de bioscoopjournaals in Europa en Amerika vertoonde. In 1934 werkte dirigent Hugo de Groot voor Polygoon.

In 1945 was Lydia Bianco als arrangeur in diens van de filmfabriek, waarbij de uitvoering in handen was bij het dansorkest van Eduardo Bianco.

In 1950 componeerde Rudolf Karsemeyer voor Filmfabriek Polygoon.

home | info@mokumtv.nl