Bekijk de video door op de knop in het midden te klikken, Bekijk ook het tweede deel van deze video door hier te klikken.

BUITENAARDSE VERSCHIJNING OFFICIEEL ERKEND
Het is slechts een kwestie van tijd dat Maria-zieneres Ida Peerdeman (1905 - 1996) als Sint Ida van Amsterdam Zuid heilig zal worden verklaard. En terecht, want hetzelfde gebeurde met andere zieners van goedgekeurde Mariaverschijningen. Net als Bernadette Soubirous werd het ook Ida niet gemakkelijk gemaakt. Kerk, pers en veel gelovigen moesten aanvankelijk helemaal niets weten dan de verschijningen van een Vrouwe die zo'n twintig eeuwen geleden in Palestina leefde. Bovendien was Ida een vrouw die van haar tienertijd tot vlak voor haar dood slachtoffer van diabolische manifestaties was die in een Poltegeist-film niet zouden hebben misstaan.

Lampen gaan woest heen en weer in haar huis. Deuren openen en sluiten zich vanzelf. De wijzers van de klok gaan als waanzinnig geworden ronddraaien. De oven die ze zelden gebruikt begint vanzelf te roken.

Rond 1921 werd deze duivelse tyrannie zo dreigend, dat haar biechtvader, pater J. Frehe O.P. met toestemming van de bisschop van Haarlem, exorcisme op Ida uit mag voeren. Ze gilt, trapt, slaat en schuimbekt als haar biechtvader de eeuwenoude uitdrijvings-rituelen op haar toepast. Men kan de frele Ida nauwelijks in bedwang houden. Maar na de nodige besprenkelingen met wijwater, opleggingen van relikwieën en kruisbeelden verlaat de satan uiteindelijk haar lichaam. Het laatste wat de duivel tegen pater Frehe zei was: ´Jullie priesters, ik zal klaarkomen met jullie!´.

Op weg naar huis raakt pater Frehe ernstig gewond na een val door een ijzeren rooster. De volgende dag fietst Ida weer rustig naar haar slecht betaalde baantje bij de Boldootfabriek aan de Haarlemmerweg.

Haar laatste jaren was de zieneres buurvrouw van de Duisenbergs aan de Amsterdamse Diepenbrockstraat. De garage werd omgebouwd tot de kapel van de Vrouwe van alle volkeren.

Ook hier, tot aan het einde van haar lange leven, wist de duivel niet van wijken. Hij floot, rammelde Ida ruw heen en weer, tilde haar uit haar bed om haar in de hoek van de kamer te kwakken, krijst en schreeuwd, zodat Ida alleen nog maar uitgeput kan huilen.

De Haarlemse bisschop Bomers stond voor de deur bij een van de laatste duivelsbezoeken. Kort daarop heft hij het bisschoppelijk verbod op dat op de verering van Maria onder de titel Vrouwe van Alle Volkeren rust. Even later sterft de zieneres. Vijftig jaar heeft ze stijf haar mond gehouden. Slechts een paar dagen heeft ze van de eerste aanzet tot kerkelijke erkenning van haar verschijningen kunnen genieten. Postuum wordt Ida op het graf het habbijt van de nonnen van de Familie van Maria Medeverlosseres verleend.

De opvolger van Bomers, mgr. Jos Punt, hakte op zaterdag 8 juli 2002 de knoop definitief door. In een bomvolle Jaap Edenhal las hij de verklaring voor waarin de bovennatuurlijke oorsprong van de verschijningen van Maria in Amsterdam officieel werd erkend.

Haar woning is nu het klooster van deze religieuzes. Hier worden dagelijks pallets bidprentjes en afbeeldingen van de Amsterdamse Mariaverschijning over de hele wereld verzonden. Alleen zo kan "de verwording" van de wereld worden voorkomen. De wereld moet Maria erkennen als Medeverlosseres. Het wachten is op het dogma waarin dit zal worden afgekondigd. Op het schilderij dat gemaakt werd aan de hand van de verschijningen staat Maria in het wit gekleed voor een kruis op de wereldbol. Uit haar zegenende handen komen stralen. Ze gaan richting de schapen die het wolkendek vormen waarop de aarde rust.

Ida was twaalf jaar oud toen, op zaterdag 13 oktober 1917, nadat ze in de dominicanerkerk in de Amsterdamse Spuistraat heeft gebiecht op straat een wonderschone dame in verblindend licht, gekleed in een lange wit gewaad en sluier verschijnt. Dit kan alleen maar de Heilige Maagd zijn, dacht Ida. Het is de dag dat de laatste van de zes verschijningen van Maria in het Portugese Fatima plaats had.

In die oktobermaand verscheen haar de dame voor de tweede keer. Ze sprak er thuis over, maar niemand nam haar verhaal serieus. Ida laat het maar zo.

Na twee jaar ULO-onderwijs gaat ze aan het werk bij de Boldootfabriek. Dagelijks kwam ze met de fiets uit Zuid naar de inmiddels gesloopte neogotische kantoren van Boldoot aan de Haarlemmerweg. Ze begon er als jongste bediende.

In 1935, het jaar dat haar vader sterft, verhuizen Ida en haar drie zusters vanuit Amsterdam Centrum naar de Uiterwaardenstraat 408-3 in Amsterdam Rivierenbuurt.

Het zou tot 1945 duren voor Maria opnieuw aan Ida gaat verschijnen. Meestal bij Ida thuis, maar ook op haar werk bij Boldoot aan de Haarlemmerweg en soms tijdens de mis in de Thomaskerk aan de Rijnstraat. Volgens het protestantse dagblad Trouw zou de pastoor aan Ida vragen of ze niet op een wat passender moment van de heilige mis haar verschijningen kon hebben - het gaf zo'n onrust.

De Vrouwe, omgeven door licht ('geen kunst-, geen zonlicht') sprak langzaam. Ida sprak haar na, haar zus, onderwijzeres in de Spaarndammerbuurt, tekende de teksten op. Ook dicteeret de Heilige Maagd een gebed dat in alle bekende talen vertaald moest worden en inmiddels in zo'n 48 miljoenen exemplaren over de wereld is versprijdt.**

Vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog krijgt Ida in de zgn. Boldoot-visioenen beelden door over de komende oorlog in Europa. Ze zag de Oder-rivier gevuld met bloed, gevechten in de Betuwe, Mussolini opgehangen aan zijn voeten... ze beschreef Hitler’s Adelaarsnest-bunker in de bergen van Berchtesgaden. Tijdens deze visoenen staarde ze in het oneindige en vertelde langzaam aan de aanwezigen wat ze zag en hoorde. Ze worden in een apart schrifje opgetekend. Want haar geestelijk leidsman, pater Frehe, heeft haar opgedragen uitsluitend de letterlijke teksten die de Vrouwe spreekt op te schrijven.

Ida: Wat ik erbij zag, dat mocht niet. Het moesten zuiver de woorden van Maria zijn. Niet wat ik erbij zag. Al die toestanden, die moorden, oorlogen, aids. Vroeger dacht ik: Wat is dat allemaal? Toen dacht ik dat het cholera was. Vroeger wist je nog niet van Aids. Nu zie je het op televisie.'

Een van de visoenen bij Boldoot is zo heftig dat Ida een lichte hartaanval krijgt. De snel uit de Staatsliedenbuurt gehaalde dokter verbiedt haar met de fiets naar huis te gaan en besteld een taxi. Ida blijft zes weken ziek thuis.

Ida zou tot 1948 bij Boldoot werkzaam blijven. De laatste twee jaar kwam zij als assisitent tijdschrijver op de fabrieksvloer terecht.

Inmiddels houden de Amsterdamse verschijningen de katholica in haar ban. De verering neemt dusdanige vormen aan dat bisschop Huibers in 1951 laat weten dat hij geen bezwaar had tegen het door Maria gedicteerde gebed en de op aanwijzingen van de zieneres vervaardigde afbeelding van Maria. Huibers én het Vaticaan benadrukken dat ze niets bovennatuurlijks in de gebeurtenissen in Mokum zagen. Dat de kerkelijk top eerst tegenwerkt is gebruikelijk bij kerkelijk erkende Mariaverschijningen. Dat was ook in Lourdes en Fatima het geval. Ook de nu heilig verklaarde non Sint Faustina (1905-1938) werd eerst afgekeurd en door het Vaticaan verboden.

Ida: 'Er was weleens iemand die zei dat het onbegrijpelijk was dat ze het niet aannemen. Antwoorde ik met: de kerk moet voorzichtig zijn. Dat zie je nu in Amsterdam met die andere verschijningen (van OLVrouw ter Staats in Stadsdeel Westerpark). Stel je voor...'

Ida over de Commisie onder mgr Huibers: 'Ja, die waren gelijk al tegen. U begrijpt wel hoe dat aangepakt werd. Degeen die er over ging, die leeft nog. U hebt ze misschien weleens gezien op tv, die mooie heren.'

Onder bisschop Zwartkruis komt het opnieuw tot een onderzoek. Hoewel een lid van zijn onderzoekscommissie liet weten dat Lourdes op mindere gronden door de kerk was erkend, verbood Zwartkruis de devotie.

Maar de wereldwijde verering van de Amsterdamse Maria bleek niet meer te stoppen.

Zwartkruis' opvolger bisschop Henny Bomers had duidelijk minder moeite met de verschijningen van de Allerheiligste Moedermaagd in zijn diocees. Als prelude op publieke erkenning van de devotie erkende hij in 1996, luttele dagen voor de dood van de zieneres de titel 'Vrouwe van alle volkeren'.

Ida wist dat het allemaal wel goed komen zou. Een paar weken voor haar dood sprak ze:
'Ja in Rome is het in orde. Alleen hier heeft bisschop Bomers het nog moeilijk met zijn omgeving. Die willen het niet. Die zeggen: dat hoort niet in deze tijd....'

Ida Peerdeman: 'Een bisschop vanuit Rome zei me: Ida, het is nu al 50 jaar. En na 50 jaar is alles nu pas uitgekomen. We leven midden in de boodschappen. Het is allemaal uitgekomen."
Ida was verheugd over de komst van hulpbisschop Punt. "Da's een hele goeie".

Vijftig jaar lang had ze zich keurig aan alle richtlijnen die haar gestelijke raadsmannen uitvaardigden gehouden. De belangrijkste van hen was de op 12 feb. 1967 gestorven pater J. Frehe.

Toevallig was Frehe regelmatig te gast bij de moeder van de latere Haarlemse bisschop, mgr. Jos Punt, Bomers' opvolger en vroegere rechterhand.

Het was Punt die de knoop doorhakte. Zijn ambtsbroeders zeurden hem de oren van het hoofd. Uit binnen- en buitenland kreeg hij vragen over de Amsterdamse Mariaverschijningen. Er werd melding gemaakt van wonderbaarlijke genezingen nadat men tot de Vrouwe van Alle Volkeren had gebeden.

Op de Nationale gebedsdag in Amsterdam zei de bisschop dat hij na gebed en theologische reflectie had vastgesteld dat Ida authentieke boodschappen van Maria doorkreeg tussen 1945 tot 1961.

Men kan de verliesgevende Rai nu rustig afbreken om er een nieuw bedevaartsoord te bouwen. Want dat heeft de Vrouwe om gevraagd. Op 31 mei 1956 (Sacramentsdag) heeft Ida haar 52ste verschijning. Maria wijst haar vanuit de woning in de Uiterwaardenstraat 408-3 de plaats aan de Zuidelijke Wandelweg waar de Alle Volkeren-kerk moet komen. De Vrouwe toont Ida een 3d-visioen te zien van het model kerk met drie koepels dat ze gebouwd wil hebben in Amsterdam.

Ida zelf schrok en zei: "Maar Vrouwe, dat is toch helemaal geen katholieke kerk?"

Het leek eerder op een moskee?
Ja, dat leek het. Ik vond het zo'n gekke katholieke kerk toen ik het zag. Ik dacht: dat is toch geen katholieke kerk. Geen torens, maar drie koepels. Heel vreemd.'

Ida zou nog eens flink schrikken als ze in het bioscoopjournaal plotseling beelden ziet van de kerk die de Heilige Maagd haar toonde.
"Maar dan wel met een kruis op de koepel." Het bleek de Aya Sofya in Istanbul te zijn.

Mokum het centrum van een nieuwe multi-religieuze cultus? Een combinatie van Lourdes en Mekka aan de Amstel?
Mehmet Yilmaz, een van de Turkse bezoekers tijdens de Mariamanifestatie deze maand in de Jaap Edenhal: 'Met de bijbel als maatstaf komt de Heilige Maagd er in de Koran aanzienlijk beter van af. Ze wordt niet alleen vaker genoemd, haar positie is als maagdelijke moeder van de profeet Jezus zeer bijzonder. Er is zelfs een compleet hoofdstuk, Soera Maryam, aan de moeder van Jezus gewijd. Haar sterfhuis nabij het Turkse Efes (Ephesus) wordt zowel door christenen als moslims vereerd.'

Hoe het zit met de prominent aanwezige afbeelding van de Vrouwe van Alle Volkeren?
Yilmaz: 'Net als bij de joden mogen de moslims eigenlijk geen afbeeldingen van mensen maken. Daar wordt door staatshoofden en religieuze leiders behoorlijk de hand mee gelicht, gezien de enorme portretten die je overal in de islamitische wereld tegenkomt.'

Nu ook de kerk officieel heeft erkent dat Maria's boodschappen aan Peerdeman deugen en van bovennatuurlijke oorsprong zijn ligt Amsterdam als Mariaal heiligdom mijlenver vóór op het bedevaartsoord Medjugorje. Het bekendste moderne Mariaverschijningsoord moet het nog altijd zonder kerkelijke goedkeuring stellen. Wat miljoenen gelovigen niet weerhield naar Kroatië te pelgrimeren.

MokumTV maakte een reportage over de verschijningen, maar Ida wilde niet voor de camera verschijnen. Dat zou slecht zijn voor de te verwachtte kerkelijke goedkeuring, zo vertelde ze met een lopende camera buiten beeld. Door toeval verscheen de zieneres toch enige tientallen seconcen in beeld en bidt ze voor het schilderij het gebed dat de Heilige maagd haar leerde:

Elk interview werd beslist afgewimpeld:
'Ik sta natuurlijk ook een beetje onder de bisschop."

Een uitzending over de verschijning mocht wel gemaakt worden, " Maar als U maar alstublieft niet mijn naam noemt. Want dan is het mis. Dat mag natuurlijk niet.'
U bent toch wel vaker geinterviewd?
'Ja, vroeger, heel in het begin bij de KRO. Die hadden me wat moois geleverd en me uitgezonden met een zwart vlokje voor mijn ogen'.
De zeer openhartige en montere Ida:
,,Ze beschouwden me als een hysterica''.

De zieneres werd dan ook niet bepaald vriendelijk afgeschilderd door de media en de kerk. Maar zodra de kerk haar Mariaverschijningen zou hebben goedgekeurd, zou ze voor de camera's haar bloedstollende verhaal doen over de Mariaverschijningen, zo beloofde de zieneres..

Het kwam er niet meer van. Kort na de 31 mei 1996, de dag dat bisschop Bomers de verering voor Ida's Vrouwe van Alle Volkeren had vrijgegeven, stierf ze.

Bisschop Bomers leidde de uitvaartmis in de Amsterdamse kapel en de begrafenisplechtigheid op Sint Barbara. Iedereen wist dat episcopale erkening slechts een kwestie van tijd was.

IDA BIJ MOKUM TV
MokumTV maakte niet alleen de unieke opnames van Ida kort voor haar dood in de kapel, maar bezat ook recordings van de telefoongesprekken die speciaal ter gelegenheid van Ida's vijfde sterfdag worden gedigitaliseert. Het was een bijzondere conversatie, omdat Ida naar eigen zeggen dingen zei "die ze nog nooit eerder tegen iemand had gezegd". Ze sprakt vrijuit over het onderzoek van de bisdommelijke commisie inzake haar Mariaverschijningen en het psychologisch onderzoek dat werd ingesteld op verzoek van de bisschop, en waaruit bleek dat zij volledig normaal was. Ida had geen beeldend voorstellingsvermogen, maar was veeleer nuchter en fantasieloos.

Ida spreekt ook over haar werk bij Boldoot en de verschijningen van de Amsterdamse Maria. De eerste van twee unieke audiorecordings van de conversatie met de Mariazieneres werd gemaakt op 20 april 1995. De tweede audiorecording stamt van 22 april 1996.

Mariaverschijningen in Amsterdam bischoppelijk goedgekeurd. KRO, RKK en zelfs At5 lieten het afweten tijdens de Pontifacale Manifestate in de Jaap Edenhal. Zo'n 2.500 enthousiste fans van Maria kwamen bijeen om bisschop Jos Punt zijn oordeel 'van buitenaardse oorsprong' te horen uitspreken. MokumTV filmde als enige omroep tijdens de Pontificale Hoogmis, waarbij voor het eerst in de geschiedenis een Nederlandse Mariaverschijning erkend werd! Mede-celebrant was de patriarch van de Syrisch-Maroniete kerk Zijne Zaligheid Ignace Moussa Kardinaal Daoud.

Voorafgaande aan de Pontificale Hoogmis werden op grote videoschermen de MokumTV documentaire Ida Spreekt vertoond. Hierop naast beelden van de begravenis zeldzaam videomateriaal met zieneres Ida Peerdeman in levende lijve het gebed bid.

Op de DVD Maria in de Koran (MokumTV / Türkevi) staat als bonus dit unieke interview met Ida Peerdeman. Deze DVD is verkrijgbaar bij:
Dilara Boekhandel
Bos en Lommerplein 146 B
1055 EK Amsterdam

UNIEKE OPNAMES VAN MARIA-ZIENERES VIJF JAAR NA HAAR DOOD BIJ MOKUM TV
Tienduizenden pelgrims zullen HUN WEG WETEN TE VINDEN naar begraafplaats Sint Barbara in het Amsterdamse stadsdeel Westerpark.

Gelovigen uit de hele wereld zullen de tombe van Ida Peerdeman bezoeken. Al tijdens haar leven de bekendste Mariazieneres van Nederland. Maar na haar dood in 1996 spreidde Ida's faam zich als een olievlek over de rest van de wereld. In het Oostenrijkse Sankt Pölten, in het Ierse Knock, in Japan, Canada, Tahiti, Zuid Afrika, het Amazonegebied, Siberië, Bulgarije, Polen, Australië, op Java, Bali en zelfs in het Midden Oosten zijn er nu cultcentra rond de Mariaverschijningen van de vrouw die haar heilig leven nauw verbonden zag met stadsdeel Westerpark.

De zieneres is er niet alleen begraven, ze werkte vele jaren bij de Boldootfabriek naast de Westergasfabriek aan de Haarlemmerweg. Ida's zus was tot haar pensionering kleuterleidster in een aan de Magdalenaparochie verbonden kleuterschool van nonnen in de Zaanstraat.

Een decenia voor ze bij Boldoot in dienst kwam, op 13 oktober 1917, stond ze voor het eerst oog in oog met een wonderschone dame in verblindend licht. Het gebeurde zomaar op straat in Amsterdam Zuid.

Het verdere levenspad van deze Hollandse Bernadette ging niet over rozen. Geen vernedering nog leed werd haar bespaard. In de tijd dat ze nog in de Boldootfabriek naast de Westergasfabriek werktte, gaf de Haarlemse bisschop toestemming de middeleeuwse duivelsuitdrijving (exorcisme) op haar toe te passen. Zonder al te veel succes, want tot aan het einde van haar leven werd zij door de satan lastiggevallen, gemarteld en geslagen.

Maar Ida liet zich niet misleiden en kort voor haar dood smaakte zij eindelijk toch de officiele erkenning dat het bisdom erkende dat de gesluierde dame die aan Ida was verschenen de moeder van Jezus moet zijn geweest.

In de Staatskrant verscheen destijds een uitgebreid verslag van de begravenis van Ida Peerdemans. Onze verslaggever had voor haar dood verschillende telefoongesprekken met de zieneres, alvorens hij het onopvallende gebouw nabij het Beatrixpark in Amsterdam bezocht, waar Ida de laatste jaren van haar leven woonde.

Overigens liet MokumTV weten dat er nog geen contact is geweest met de bisdommelijke begeleidingscommissie die bisschop Punt in juni 2002 heeft benoemd. Mocht de bisdommelijke commissie haart taak serieus nemen, en "alle getuigenissen documenteren", lijkt het slechts een kwestie van tijd voor ze bij de lokale Amsterdamse zender zullen aankloppen. Zo bezitten ze verschillende audio-tapes waarop een vrijelijk over haar verschijningen sprekende zieneres te horen is. Maar er is meer in de schatkamer van MokumTV.

Tijdens opnames in Ida's kapel maakte MokumTV door toeval ook beelden van mejuffrouw Peerdeman zelf. De camera, die in de pauzestand was gezet, sprong er na enige tijd vanzelf af.
En gebeurde het dat de op een kerkbank geplaatste camera Ida registreerde als ze twee keer door het beeld loopt, vraagt wanneer het programma wordt uitgezonden. Maar het meest unieke is wel dat Ida nët niet helemaal buiten beeld verdwijnt als zij voor de afbeelding van de Mokumse Maagd het beroemde gebed bid dat haar door de Heilige Maagd zelf was geleerd. Het zou een uniek historisch matriaal blijken te zijn, de enige video-opnames bekend van Ida! Die zich strik hield aan de kerkelijke eis niet met de pers te praten, laat staan filmen. In overeenstemming met de wens van Ida werden die toevalsopnames destijds niet gebruikt door Mokum TV. Ook niet direct na de dood van de zieneres. Deze bijzondere beelden waren pas voor de eerste keer te zien in de uitzending van 22 april 2002 via Salto-kanaal At1. Ruim een maand later, op 31 mei 2002, zou bisschop Punt zijn verklaring ondertekenen, die hij pas op 8 juni bekend zou maken.

In Trouw van 12-06-2002 stond op pagina 12 (de Verdieping) een Devotie-achtergrondartikel van Lodewijk Dros:

Ida's Maria krijgt Lourdes aan Amstel
Het staat nu vast, want bisschop Punt heeft het zelf gezegd: Maria's boodschappen aan juffrouw Ida Peerdeman (1905 - 1996) zijn authentiek. De Familie van Maria Medeverlosseres en, naar zeggen van de bisschop, miljoenen gelovigen wereldwijd, zijn er erg blij mee. Men kan nu een bedevaartsoord inrichten, een Lourdes aan de Amstel. Met een nieuwe kerk voor de vele pelgrims, in afwachting van een vierde dogma: Maria Medeverlosseres. En misschien wordt juffrouw Peerdeman wel de heilige Ida.

Even voorbij de villa van de Duisenbergs aan de Amsterdamse Diepenbrockstraat zet een in crème-wit gestoken non net de vuilniszak buiten, voor de kapel van de Vrouwe van alle volkeren.

Ze is, zegt zuster Jacintha (27) van de Familie van Maria Medeverlosseres, 'heel erg gelukkig' met de verklaring van bisschop J. Punt, dat de verschijningen in Amsterdam-Zuid aan Ida Peerdeman van bovennatuurlijke kwaliteit waren. De zuster wist dat allang, anders was ze niet in 1996 uit Rusland naar Amsterdam gekomen.

In het hokje voor de genadekapel staan en liggen stapels prenten en video's van Maria Medeverlosseres. In allerlei formaat, hoofdkleur blauw, staat Maria voor het kruis op de wereldbol. Ze is net als de zusters in het wit gekleed, de handen zegenend open, met stralen richting de schapen die het wolkendek vormen waarop de aarde rust.

Er ligt in het hok nog wat rommel van de gebedsdag, zaterdag in Amsterdam, waar de bisschop 'na gebed en theologische reflectie' zei dat het nu vaststaat: juffrouw Peerdeman kreeg authentieke boodschappen door van Maria.

Van 1945 tot 1961 kreeg Moeder Ida er vele. De Vrouwe, omgeven door licht ('geen kunst-, geen zonlicht') sprak langzaam, juffrouw Peerdeman sprak haar na, een ander tekende de teksten op. De boodschappen waren nogal divers, van apocalyptische visioenen tot aan 'eucharistische belevenissen'.

Het 'gebed' werd het bekendst, met een bede tegen 'verwording, rampen en oorlog' en voor de Vrouwe van alle Volkeren als 'onze Voorspreekster'.

Meestal kwam Maria bij Peerdeman thuis, soms verscheen ze tijdens de mis in de Thomaskerk, waar de pastoor juffrouw Peerdeman vroeg of ze niet op een wat passender moment van de vieringen haar verschijningen kon hebben - het gaf zo'n onrust.

De geestelijk leidsman van de Familie van Maria Medeverlosseres schreef in 1998 dat de kerkelijke overheid aanvankelijk erg terughoudend reageerde. De website - de-vrouwe.nl - meldt wel dat bisschop Huibers in 1951 geen bezwaar had tegen het gebed en de afbeelding van Maria, maar vertelt niet dat hij én het Vaticaan er niets bovennatuurlijks in zagen. Ook zwijgt de site over bisschop Zwartkruis die ronduit tegen was. Een lid van zijn onderzoekscommissie zei cynisch dat Lourdes op mindere gronden was erkend. Zwartkruis 'verbood de devotie', zegt de woordvoerder van het bisdom nu, maar de verering woekerde tegen het bisschoppelijk gezag in onbekommerd door.

,,Ze beschouwden me als een hysterica'', klaagde Peerdeman in een MokumTV documentaire. De zieneres, zegt zuster Jacintha, ,,heeft erg geleden onder de manier waarop ze is afgeschilderd door de kranten en door de kerk''. Maar ook de duivel wist toen ze jong was, en op het eind van haar leven weer, nauwelijks van wijken. Hij floot, krijste en schreeuwde, zodat Peerdeman alleen nog maar uitgeput kon huilen.

Zwartkruis' opvolger bisschop Bomers was helemaal niet tegen de verering en erkende in 1996 de titel 'Vrouwe van alle volkeren' als Mariatitel. Daarmee 'preludeerde hij op publieke erkenning van de devotie', meldt de woordvoerder. Het was net op tijd voor de zieneres, want kort erna stierf ze. Bomers leidde de begrafenisplechtigheid in de Amsterdamse kapel. Toen al wist iedereen dat een episcopale erkening nog slechts een kwestie van tijd was. In het rommelkamertje met devotionalia hangt het portret van Bomers.

Een Duitse priester, ook van de Familie, zegt dat Maria al veel eerder erkenning had gewild. Dat de kerkelijk top eerst tegenwerkte, tja, zo gaan die dingen. ,,Ook de non Faustina (1905-1938) werd eerst afgekeurd, door het Vaticaan verboden zelfs, en nu is ze erkend en zelfs een heilige.''

De devotie in verre oorden, aldus de priester, van Sankt Pölten in Oostenrijk tot aan Java en Bali, van Australië tot in Canada, trok zich al jaren niets aan van het aanvankelijke 'nee' tegen Peerdemans Maria-visioenen. Bisschop Punt, Bomers' opvolger en vroegere rechterhand, had er van ambtsbroeders veel vragen over gekregen. Nu heeft hij hun laten weten dat Maria's boodschappen aan Peerdeman deugen, ze zijn authentiek en van bovennatuurlijke oorsprong.

Met de erkenning vanuit Haarlem ligt het kleine heiligdom bij de RAI vóór op het Kroatische bedevaartsoord Medjugorje, dat het nog altijd zonder moet stellen - maar ook daar trekt zich niemand er wat van aan.

,,Zo kan de boodschap van de zieneres verder'', zegt zuster Jacintha stralend. Amsterdam kan zich nu openlijk gaan ontwikkelen tot een heus bedevaartsoord. ,,We gaan werken aan meer opvang voor de vele pelgrims'', zegt A. Leeman van de Stichting Vrouwe van alle Volkeren, ,,want wat we nu hebben is veel te klein. Maria heeft zelf opgedragen, een kerk te bouwen aan het Europaplein.'' En het wachten is nu op de afkondiging van het nieuwe rk dogma van Maria als 'Medeverlosseres, Middelares en Voorspreekster, dat heeft Zij zelf voorspeld' - dat de paus er niets voor voelt, doet er niet toe.

En juffrouw Peerdeman? De Russische non heeft het er liever niet over. ,,De zieneres zocht zoiets niet, geen eigen eer, alleen haar opdracht van God.'' En de Duitse priester vindt het ook zinloos gespeculeer. Toch: zal ze niet zalig verklaard worden, de kleine Amsterdamse, of heilig? Dan kan begraafplaats Sint Barbara een pelgrimsoord worden. Peerdeman werkte vroeger vlakbij, in de Boldootfabriek, en ligt er nu begraven.

Leeman zegt voorzichtig dat 'het kán', een zaligverklaring, ,,maar dan moet de bisschop daarnaar gevraagd worden, en dan nog is het een lang proces''. Er zijn al genezingen en gebedsverhoringen gerapporteerd, maar die zullen wel aan de heilige Maagd te danken zijn, vermoedt Leeman.

In het bescheiden heiligdom aan de Diepenbrockstraat knielen drie zusters van de Familie van Maria Medeverlosseres bij de originele beeltenis van de Vrouwe van alle Volkeren, die nu mét bisschoppelijke goedkeuring inspireert. De ruimte wordt te klein voor de groeiende stoet van pelgrims.

© MMII Lodewijk Dros/Trouw

IDA OP DVD

Op de DVD Maria in de Koran (MokumTV / Türkevi) staat als bonus het unieke interview met Ida Peerdeman. Deze DVD is verkrijgbaar bij: Dilara Boekhandel Bos en Lommerplein 146 B 1055 EK Amsterdam

IDA IN DE MARIABODE

Lees het artikel over Ida in de Groene Amsterdammer en de mariabode.

IDA PEERDEMAN (1905 - 1996)

Unieke opname Ida Peerdeman bij MokumTV
Zieneres Ida Perdeman schrok toen de Heilige Maagd haar het gewenste Godshuis toonde. 'Het was een heel typische kerk.'

Het leek eerder op een moskee?
Ja, dat leek het. Ik weet het niet, want ik vond het zo'n gekke katholieke kerk toen ik het zag. Ik dacht: dat is toch geen katholieke kerk. Geen torens, maar drie koepels. Heel vreemd.

Profetie
Volgens de Essenen in de Dode Zeerollen zou er ooit iemand komen die als 'de Vrouwe van alle volkeren' vereerd zou worden. Tussen 1945 en 1959 is een zich zo noemende gestalte verschenen aan de Amsterdamse Ida Peerdeman.

Mariaverschijningen zijn geen ongewoon fenomeen in Rooms Katholieke kringen. Al vanaf de vroege middeleeuwen bestaan er berichten over de verschijningen van de Allerheiligste Maagd. De spectaculairste Mariaverschijningen vonden plaats in het zuidfranse Lourdes, het Duitse Dorsten-Holsterhausen in het Rurhrgebied, het Portugese Fatima, de Belgische dorpjes Banneux en Beauraing en in Amsterdam zelf twee verschillende manifestaties van de Heilige Maagd: de Staatsliedenbuurtverschijningen van OLVrouw ter Staats aan het eind van de '80er jaren en de Rivierenbuurtverschijningen in de '40er en '50er jaren van de OLVrouwe van Alle Volkeren aan Ida Peerdeman. Zieneres Ida mocht een paar dagen voor haar dood de kerkelijke goedkeuring meemaken. De toestemming tot aanbidding van haar Madonna werd verleend door de Haarlemse bisschoppen Bomers en Punt. Mgr. Jos Punt zou op 8 juni 2002 de voorlopige kroon door, na overleg met de bevoegde instanties te Rome, op het hoofd van de Heilige Maagd plaatsen. De schriftelijke verklaring die hij tijdens een massabijeenkomst in de Jaap Edenhal voorlas, liet aan duidelijkheid niets te wensen over. Volgens het oordeel van de bisschop, en geheel in overeenstemming met het katholiek leergezag betrof het hier wel degelijk echte Mariaverschijningen.

De bisschop heeft desgevraagd in een brief aan een dertigtal bisschoppen over de hele wereld als zijn oordeel uitgesproken, dat de verschijningen van Maria in Amsterdam, tussen 1945 en 1959, een bovennatuurlijke oorsprong hebben.

Ten aanzien van zijn positie t.o.v. de H. Stoel schrijft de bisschop: "In volle erkenning van de verantwoordelijkheid van de H.Stoel heeft primair de lokale bisschop de taak zich in geweten uit te spreken over de authenticiteit van private openbaringen die in zijn diocees plaatsvinden of plaatsgevonden hebben".

De bisschop citeert kardinaal Ratzinger, die stelt dat ook authentieke beelden en visioenen "door het filter" gaan "van onze zinnen die een vertaalwerk uitvoeren..." en "...worden beïnvloed door de mogelijkheden en beperkingen van het ontvangend subject".

De brief is gedateerd en verzonden op 31 mei

Voor een zo objectief mogelijke weergave van de verklaringen over de Amsterdamse Mariaverschijning, geven wij hieronder de integrale tekst van de verklaring van het bisdom Haarlem betreffende de Mariaverschijningen in Amsterdam.

DE MAKERS
Nieuwsgierig naar de mensen die MokumTV maken zonder dat ze daar een cent voor krijgen? Dat zijn René Zwaap en Mohamed el-Fers. En natuurlijk hopen we van harte dat U MokumTV zult steunen

Vrouwe van alle volkeren
Van half-gek tot zalig is maar een kleine stap
Pieter van der Ven in Trouw 20-06-2002

De Haarlemse bisschop dr. Jos Punt heeft miljoenen mensen over de hele wereld verblijd met zijn opwaardering van hun devotie tot de 'Vrouwe van alle volkeren'. Het is écht bovennatuurlijk, gelooft hij. Hij trotseert het sein dat al decennialang op 'Nee' staat. Maar zijn moeder wist al beter.

Bisschop Punt van Haarlem heeft eindelijk kleur bekend. Zijn sympathie voor de Vrouwe van alle volkeren en de zieneres Ida Peerdeman waren al wel vermoed, maar hij heeft er zich nu voluit achter gesteld en hij legt het deze week in een brief aan zijn gelovigen uit. Als u het niet gelooft -even goede vrienden, maar het is wel een duidelijk teken van de 'kerk van Punt.'

,,Het moeilijkste vraagstuk'': zo typeerde de priester en amateur-historicus B. Voets twintig jaar geleden de kwestie van de 'Mariaverschijningen' aan Ida Peerdeman in Amsterdam, haar boodschappen en het gewenste dogma van Maria als 'Medeverlosseres'. Voets beschreef de affaire in zijn geschiedenis van het rk bisdom Haarlem.

Bisschop Huibers herderde al jaren over Noord- en Zuid-Holland, het volk-rijkste maar ook toen al meest geseculariseerde bisdom van het land, met Amsterdam al als meest goddeloze stad. Daar kwam rond 1950 juffrouw Peerdeman met haar verschijningen en ze maakte op de bisschop niet de indruk van een kwezelig warhoofd. Zelf kreeg hij er al haast een visioen bij: pelgrims die zich uit alle delen van de wereld uitgerekend in Amsterdam onder de moederlijke bescherming van Maria zouden scharen.

Maar Huibers was voorzichtig. Een commissie toog in 1955 aan het werk met daarin uiteraard de deken van Amsterdam, G. van der Burg, enkele docenten van het groot-seminarie Warmond -president H.J. van Deursen,

J. van der Gaag en dr. J. Willebrands, die het nog tot kardinaal en bisschop van Utrecht zou brengen- ten slotte de katholieke psychologe J.M. Perquin-Gerris en psychiater J. de Smet.

De 'zieneres' werkte mee. Ze liet zich 'onderzoeken' door zowel de psychologe als de psychiater. De verslagen van haar verschijningen en hemelse boodschappen werden onder het mes genomen. Van de commissie leven alleen de psychologe en de kardinaal nog; mevrouw Perquin (83) is aan haar beroepsgeheim gebonden, Willebrands (92) houdt zich in Denekamp verre van openlijk oordelen over zaken van zijn huidige ambtsbroeders.

Het verslag van toen liegt er niet om. De geschriften, zowel het gedrukte 'Blauwe Boekje' als de eerder getypte verslagen -de zogenaamde Boldoot-visioenen, Peerdeman was werkzaam in de eau-de-colognebranche- hadden de commissie ,,diep geshockeerd. Die boodschappen komen niet van de hemel. Op zulk een wijze heeft de h. Maagd zich nog nooit geopenbaard (...) Wij erkennen daarom dat al deze openbaringen, hoe dan ook, een zuiver natuurlijke oorsprong hebben.''

In zijn vooronderzoek had president Van Deursen de zaak 'gevaarlijk' genoemd, de visioenen betiteld als soms ,,banaal, bits, zuur'', juffrouw Peerdeman zelf als lijdend aan egocentrisme.

Bij analyse was nog een merkwaardige verschuiving opgevallen. Haar 'belevingen' uit de beginperiode (rond 1945) keren naderhand terug in visioenen. ,,Geleidelijk heeft er als het ware een persoonsverschuiving plaats. Hier is het mevrouw Peerdeman die het kruis draagt, later is het de Vrouwe van alle Volkeren zelf die voor het kruis van haar zoon staat.'' Steeds meer lijken Peerdeman en de Vrouwe samen te vallen -niet zo vreemd: Peerdeman stond met eigen handen en ogen model voor het bekende schilderij van de Vrouwe, in combinatie met het hoofd en de vlechten van haar jonggestorven moeder. Voer voor psychologen.

Later zou Ida Peerdeman de onderzoekers vooringenomenheid verwijten tegen haar en tegen de aard van haar boodschappen. Ze deed lacherig over het psychologisch onderzoek, waar ze moest zeggen wat ze in vlekken zag -ze had geen fantasie, zei ze. In een boom zag ze alleen een boom. Alsof een psycholoog daar niks mee kon.

In de hectische jaren zeventig probeerden de supporters van Peerdeman en de Vrouwe het opnieuw. Na het Vaticaans concilie mocht er immers van alles in de kerk, modernisten konden hun gang gaan, waarom een simpele devotie voor de Vrouwe van alle volkeren niet? De aanhang had de pech dat hun pleitbezorger L. Knuvelder een beladen oorlogsverleden meetorstte. Bisschop Zwartkruis liet opnieuw onderzoek doen. Diens rechterhand dr. H. Kuipers was volgens Peerdeman een al even verklaarde tegenstander. Weer negatief. De devotie bleef verboden maar werd wel gedoogd. Het schilderij moest de kerk uit, maar bleef hangen achter een gordijn dat wegkon als de dames kwamen bidden.

Terug naar Punt. Zelf heeft deze gezegd dat hij als klein kind door zijn moeder al is opgedragen aan de Vrouwe van alle Volkeren. Ida kwam wel bij de Puntjes aan huis en de pastoor des huizes, de dominicaan M. Frehe, was de jarenlange geestelijke leidsman van Ida Peerdeman en een medestander.

Als student raakte Punt van zijn kerk en de Vrouwe af, maar de fascinatie voor het wonderbaarlijke en esoterische en de magische moeder bleef -kreeg de gestalte van new age. Terug in de Moederkerk ging de stap naar de Vrouwe in één moeite door. Geen wonder dat Ida Peerdeman blij was toen in 1995 Jos Punt hulpbisschop werd.

In zijn brief legt Punt deze week uit dat de devotie tot de Vrouwe van alle Volkeren mondiaal is aangeslagen. Van de Filippijnen tot Oeganda en Japan (in Nederland zelf juist maar zuinig) bidden miljoenen het gebed tot de Vrouwe en de Medeverlosseres.

Medeverlosseres? Een theologisch omstreden begrip. In zijn brief onderstreept Punt dat de term niets afdoet aan het unieke verlossingswerk van Christus. Maar iedereen, man én vrouw, is geroepen aan het werk van Christus bij te dragen. De vraag wat dan nog het specifieke van 'medeverlosseres Maria' is, waarvoor zij op aarde verscheen, laat Punt onbeantwoord. Hij schrijft over een 'mondiale gebedsstorm' die hij niet wil tegenhouden. Ook is Punts erkenning geen ,,garantiestempel op elk woord en beeld'' is. ,,Natuurlijk behoudt ieder z'n vrijheid tegenover dit aanbod. Verder moet de Geest waaien en de tijd de overgebleven vragen beantwoorden.''

In een tv-documentaire (maandag a.s. op het Amsterdamse kanaal Salto I, 19u) horen we Ida Peerdeman (,,u moet mijn naam niet noemen'') dat zij alles van deze tijd bij de verschijningen heeft voorzien. De oorlogen, de val van het communisme, de aids, die zij voor cholera aanzag. Ook had zij precieze beelden voor een megakerk in Amsterdam komen, iets als de Aya Sofia.

Van een commissie van onderzoek over wonderbare verschijnselen in de rk kerk wordt niet verwacht dat zij het finale oordeel spreekt. In het geval Peerdeman en haar Vrouwe was de commissie in 1955 ongewoon stellig. Het was zeer goed natuurlijk te verklaren, het was niet van de hemel.

Welke heilige, mysticus, visionaire zou tegenwoordig op de divan van de psychiater het oordeel 'natuurlijk verklaarbaar' ontlopen? Peerdeman claimde haar visioenen in de verkeerde tijd -net toen geloof in rationaliteit, scepsis in bijgeloof en hoop op oecumene sterk in de lift zaten.

Maar dat heeft kerk en godsdienst niet geholpen. Zoals protestantse kerken zich afkeren van rationaliteit en zich met succes wenden naar evangelicale troost en charismatische euforie, zo wil de kerk van Punt de emotie en devotie die de Vrouwe wereldwijd met haar gelovige kinderen kan delen. Punt omgeeft zich sinds zijn aantreden met priesters en nonnen, uit het buitenland, die de kille, slinkende kerk van 'Acht Mei', van debat en moderniteit schuwen en een ijveren voor een kerk van warme, vrome gehoorzaamheid.

Dan wordt ook wat een halve-gek verklaring lijkt, zuur, bits, egocentrisch en wat al niet, simpel omgeduid tot goede basis voor een zaligverklaring. Een kwestie van een andere geest, een andere wind, een andere opportuniteit. Of volgens de bisschop een van ,,de vernieuwende spirituele initiatieven en bewegingen''.